Zapraszam!

Podobno 7 na 10 Polaków żyje w stresie, a pozostałych 3 w Londynie.  Nieczuły na te klasyfikacje staję się jednym ze wspomnianych siedmiu, gdy włączam telewizor. Dzisiaj wybór padł na Lożę prasową i gadaninę o rządzie, MAK i Dolomitach. Przyjmując toporny podział na Wyborczą et consortes i Bogoojczyźnianych to ci pierwsi mimo oczywistych faktów są w stanie bronić rządu i ganić opozycję (kto słuchał dzisiaj Stasińskiego i Wołka ręka w górę), a ci drudzy dyskwalifikują pewne sensowne argumenty poprzez formę (zdrada, zamach etc.) oraz zupełne wybielanie strony polskiej. Dorzucę więc swój kamyczek pretensji wobec rządu.

Pierwsze co możemy zarzucić rządowi to wybór konwencji chicagowskiej. Argumentem przeciw niej miał być rzekomo cywilny charakter lotu. Teraz wszyscy zarzekają się, że oczywistym był fakt, że lot był wojskowy… Zresztą nie ma to znaczenia bo prawo międzynarodowe ma tą specyfikę, że najwięcej zależy od woli politycznej, a nie dokumentów. Oczywiście uzus (zwyczaj) ma niebagatelne znaczenie, ale katastrofy lotnicze z prezydentem i oficjelami na pokładzie to rzecz tak wyjątkowa, że o żadnym uzusie mowy być nie może. Decydująca byłaby więc wola polityczna, gdyby tylko taka po stronie polskiej istniała. Obecnie trudno nawet ustalić kto narzucił decyzję o tej drodze prawnej i czy były dyskutowane inne propozycje. Ponad 9 miesięcy po katastrofie w rzekomo demokratycznym, europejskim państwie z kontrolną rolą mediów nie wiemy tak podstawowej rzeczy! Zgadnijcie czemu.

Po drugie jak wiadomo Rosja jest państwem, w którym trudno mówić o niezależnych instytucjach- wola polityczna bywa czynnikiem decydującym. A skoro tak to strona Polska mogła naciskać na lepszą współpracę, na wydawanie nam dowodów, na niewycofywanie przez Rosjan zeznań kontrolerów. Jeśli Rosjanie chcieli ukryć jakieś niewygodne fakty to już dawno to zrobili lub próbowali (przykład: MAK stwierdza, że Protasiuk nie zdecydował się na odejście, a polscy biegli z nagrań odsłuchali, że właśnie na wysokości 100m Protasiuk rozkaz odejścia wydał). Jeśli jakiś nie ukryli (vide sprawa trzeciej osoby przy kontrolerach, która miała naciskać, aby pozwolono Polakom lądować) to tylko dlatego, że były to rzeczy zbyt trudne do ukrycia. Niemniej dowody, który fizycznie istnieją w raporcie zostały pominięte.

Podczas konferencji prasowej MAK, przewodnicząca komitetu Tatiana Anodina zapewniła, że polscy specjaliści brali udział we wszystkich kluczowych badaniach i naradach. -” Niestety to jest kłamstwo. Jestem w pełni świadom co mówię. Oprócz odpraw w Smoleńsku już na żadne odprawy i dyskusje nie byłem zapraszany w Moskwie mimo, że wnioskowałem” – mówi Klich.
Pułkownik dodał, że Rosjanie nie wdawali się w dyskusje z polskimi ekspertami: “Nigdy nie przekazywano nam materiałów do dyskusji tylko narzucano nam swój pogląd. Przedstawiono nam materiały z oblotu z którymi się absolutnie nie zgodziliśmy. Próbowano nam podstawić dokument, żebyśmy podpisali. Powiedziałem, że nie i jeśli oni chcą nas traktować tak jak podczas prezentacji, to niech nie uważają, że po drugiej stronie są ludzie niekompetentni. Że zgodzą się na podpisanie dokumentów niepełnych, czy często nieprawdziwych” – mówi Edmund Klich.

Po trzecie wiadomym było, że informacja o raporcie pójdzie w świat. Premier, który w tym czasie siedzi w Dolomitach, brak reakcji prezydenta i pierwsze nieporadne reakcje PO (Kidawa-Błońska: raport jest dość rzetelny; Graś: Nie bardzo wiadomo, po co premier miałby przerywać urlop) to robienie szopki z państwa. Pomijam już zaskakujący fakt, że premier najpierw przerywa urlop, żeby wracać do kraju, po czym… wraca od razu w Dolomity. Gdy odkrywa to Tomasz Machała (Gdzie jest Donald Tusk i Czy w tym rządzie ktoś pracuje) wszyscy w rządzie nabierają wody w usta. Niewiarygodna okazuje się też informacja serwowana przez GW, że premier miał się naradzać m.in. z ministrem Millerem. Szkoda tylko, że ten był wtedy najpewniej w Krakowie z rodziną. Graś na potrzeby tej szopki wpada na świetne wytłumaczenie:

Paweł Graś tłumaczy, że premier nie wrócił na urlop, a jedynie po to by odebrać rodzinę: On samochodem zabrał na urlop żonę, córkę, również swojego wnuka i musi tę rodzinę fizycznie do Gdańska przywieść. W poniedziałek wróci do pracy. Rzecznik rządu zaznaczył, że w piątek Donald Tusk poleciał w Dolomity rządowym samolotem. Wróci jednak wraz z rodziną prywatnym samochodem.

Nie uważam premiera za głupka i mam swoją teorię tłumaczącą jego obecne działania, będę jeszcze o tym mówił. Robienie teraz szopki z polskimi uwagami, odwołaniami etc. to przedłużenie platformianego pijaru, czyli tego, co włodarze z Wiejskiej opanowali najlepiej. Szkoda tylko, że nie chcą dostrzegać kalibru sprawy, którą spartaczyli.

PS: Gdzie są Ci wszyscy dziennikarze i politycy gadający na zmianę o niemożności zastosowania czegokolwiek poza konwencją chicagowską i domniemanych naciskach ze strony prezydenta? W niecały rok doszczętnie wymieniony ekipę kilku redakcji?

PS2: Jeszcze jedno. Osoby twierdzące, że raport jest rzetelny, ale niepełny to najpewniej idioci albo cynicy. W przypadku katastrofy, która nie wynikła z wybuchu bomby, a z szeregu czynników (gdyby nie presja czasu można było odlecieć na inne lotnisko, gdyby nie być może błędne informacje od kontrolerów nie byłoby próby lądowania, gdyby, gdyby, gdyby). Prezentowanie części prawdy jest prezentowaniem nieprawdy. Koniec, kropka. Nie wspominając o tym, że wykryto już w raporcie jedno kłamstwo- otóż Protasiuk wydał rozkaz odejścia, gdy było to jeszcze możliwe i bezpieczne.

(autor: Lach)

Za nami wybory samorządowe. Można by powiedzieć, że było trochę śmiesznie, trochę żenująco, czyli jak to w naszej postpolityce bywa- standardowo. Posługując się językiem pana Eryka Mistewicza należy wspomnieć, że kampanię rozpoczęła narracja premiera, który ze wzrokiem wbitym w świetlaną przyszłość namawiał z bilbordów- nie róbmy polityki, budujmy coś tam. Również na ulotkach i plakatach wyborczych Platformy obligatoryjnie pojawiło się hasło „Z dala od polityki”. Debilizm wspomnianych sloganów jest tak porażający, że można się tylko zadumać i wywnioskować jak panujący nam premier ocenia inteligencję wyborców własnej partii. Nota bene wynik wyborczy Platformy pokazuje, że nie mylił się, ani o promil.

Dalej poszło jak z płatka, wyborcy nie poczuli się obrażeni, ani nagle rozpoczętymi remontami na drogach, ani obietnicami inwestycji składanymi przez ludzi, którym w ciągu ostatnich kadencji udawało się zadłużyć ich miasta w okolicach progu bezpieczeństwa, przy którym można wprowadzić odgórny zarząd komisaryczny.

W kilka miejscach z całkiem niezłym wynikiem lansowali się ludzie, przy których Andrzej Lepper wydaje się piewcą państwa prawa i wzorem do naśladowania. W innych z kolei zamiast przestępców dominowały kochające matki, które w przypływie rodzicielskiej miłości były w stanie podmienić listy wyborcze, w efekcie czego na miejscu dotychczasowego starosty lądowała córka pełnomocniczki wyborczej. Zaiste doskonały przykład kobiecej zaradności  burzącej skostniałe struktury męskich układów i układzików.  Dla wspomnianych pań nowowprowadzony parytet jest co najwyżej obrazą.

W ogóle kandydaci na radnych, wójtów, burmistrzów i prezydentów starają się być coraz bliżej nas- powielają zachowania, zwyczaje i język tłumu szaraczków. Pan Dawid Chełmecki, niedoszły radny miasta Jaworzna z ramienia Platformy, po nieudanym wydukaniu kilku sztampowych tekstów z rozbrajającą szczerością stwierdził „Ja pierdolę, nie wiem…”. Na szczęście TVN pozwolił panu Chełmeckiemu naprawić swój wizerunek. Niedoszły radny z uśmiechem tłumaczył przed kamerą: „Dostaję dużo sygnałów sympatii, deklaracji głosu, tak trzymaj.” Wniosek nasuwa się prosty- gdyby Jarosław Kaczyński raz na tydzień zasunął do kogoś tekstem „spierdalaj dziadu”, miałby teraz większość konstytucyjną, urząd prezydenta i kilka kamer TVN-u na telefon. Nazwijmy to roboczo, taktyką wyborczą  „na kurwę” i przetestujmy w najbliższych wyborach.

Pozostając w tej estetyce językowej wypada stwierdzić, że tęgim pierdolnięciem kampanię zakończyła wpadka senatora Platformy Romana Ludwiczuka. Pan Ludwiczuk (szef sztabu kandydata PO na prezydenta Wałbrzycha) w niewybrednych słowach proponował pełnomocnikowi sztabu kontrkandydata stanowisko wicestarosty i różne możliwości pracy w miejskich spółkach dla rodziny. Kiedy dziennikarze naliczyli senatorowi wypowiedzenie w ciągu 90 minut 141 kurw, ten zdecydował się odejść z Platformy, w trosce o standardy partii. Pytanie dlaczego do tej pory takiej troski nie wykazywał- widać nie był w tym odosobniony.  Żadna z 1,5 kurwy na minutę nie zaszkodziła kandydatowi PO, ponieważ wybory wygrał, a pan Ludwiczuk jakby na to nie patrzeć w popkulturze awansował. Tak jak czytając o kultowym Pulp Fiction dowiadujemy się, że słowo „fuck” zostało w nim użyte 271 razy, tak od dzisiaj czytając o senatorze będziemy dowiadywali się, że był w stanie wpleść w 90-mnutową rozmowę, aż 141 kurw. Wynik odrobinę gorszy, ale możliwy do pobicia. Wszak przed nami jeszcze niejedne wybory, w których pan Ludwiczuk  będzie uczestniczył. Niestety.

“Przyłączyć Górny Śląsk do Polski to tak, jakby małpie dać zegarek”- miał powtórzyć za brytyjskim politykiem lider RAŚ Jerzy Gorzelik. Słowa te dla wielu są wystarczającym powodem, aby odsądzić członków RAŚ od polskości. Ja jednak podobnie jak pan Gorzelik zgadzam się ze słowami Davida Lloyda George’a, z tym że należy je uwspółcześnić. Małpą jest władza centralna, a zegarkami poszczególne regiony naszego państwa.

Plusy autonomii regionów są oczywiste. Obywatel otrzymuje większą możliwość kontrolowania wybieranych przez siebie ludzi. Często dobrze ich zna, wie jak radzili sobie w życiu zawodowym i czy zrobili coś dla lokalnej społeczności. Łatwiej dostrzec efekty konkretnych decyzji zapadających w organach władzy, przez co pokazanie czerwonej kartki przez wyborcę nastąpi szybciej niż na szczeblu centralnym.

Z drugiej strony polityk w autonomicznym regionie musi baczyć, aby jego decyzje nie zmniejszyły atrakcyjności regionu, zwiększając tym samym atrakcyjność regionów sąsiednich. Jeśli podniesiemy podatki musimy liczyć się z tym, że część dotychczasowych podatników przeprowadzi się do okolicznych regionów, w których obciążenia fiskalne będą mniejsze. Z kolei jeśli stanowione przez nas prawa będą dobre i będą sprzyjały zwiększaniu wolności obywateli to rozwój regionu poprzez napływ ludności i inwestycji jest tylko kwestią czasu.

Tworząc konkurujące ze sobą regiony tworzymy konkurujące ustroje i tego boi się władza centralna. Mogłoby się bowiem okazać, że ratując się przed bankructwem wszystkie regiony podążą w kierunku gospodarki wolnorynkowej- obniżą podatki, zniosą zbędne koncesje i kontrole, zlikwidują zasiłki i dzięki temu przyciągną inwestorów, a zniechęcą leniwych, którzy przeprowadzą się w inne miejsca. Oczywiście może zdarzyć się tak, że któryś region będzie oazą modelu opiekuńczego i dzięki sprawnemu zarządzaniu i braku korupcji jakoś będzie ciągnął- nie ma ku temu żadnych przeciwwskazań, decyduje wola wyborców.

Taki model państwa zwiększa wolność obywatela bo pozwala mu wybierać pomiędzy różnymi wariantami Polski. Taki model pozwoliłby ludziom ambitnym skutecznie działać na rzecz własnych społeczności. Taki model jest nie do przyjęcia przez władzę centralną, ponieważ prowadzi wprost ku likwidacji ogromnych struktur partyjnych, z których żyją setki politycznych nierobów. Taki model jest jedynym prawdopodobnym sposobem dojścia do państwa liberalnego.

Przyznam, że z oceną rządów PO mam niemały problem. Dotychczas naiwnie liczyłem, że obiektywne mówienie o licznych wadach i resztkowych zaletach naszych włodarzy ma sens. Tymczasem sytuacja wygląda tak, że premier wraz ze swoją świtą przesunęli chałupę o nazwie Polska tuż nad stromą przepaść, a ja zamiast o tym wrzeszczeć muszę przy okazji wspomnieć, że co prawda dom stoi nad przepaścią, ale premier wymienił firanki w oknach na tańsze i gasi światło po wyjściu z pokoju. Mniej więcej tak przedstawia się proporcja tego co rząd psuje do tego co raz na jakiś czas zrobi dobrego.
No i pojawia się pytanie- drzeć się jak wariat, żeby ludzie wzięli cię za głupka, czy spokojnie mówić co i jak, mimo że sytuacja jest więcej niż zła, a jej opisywanie bez użycia wulgaryzmów świadczy o niemałym opanowaniu wypowiadającego się.
Dotychczas Platforma bazowała na elektoracie negatywnym PiS. Wystarczyło podtrzymywać temat oszołoma Kaczyńskiego. O ile mówienie o alkoholizmie Lecha, czy dyktatorskich zapędach Jarosława jest mocno wątpliwe moralnie, o tyle nie przekładało się to na sposób rządzenia państwem. Teraz niestety Platforma chcąc zgarnąć hat tricka po wyborach prezydenckich, samorządowych i parlamentarnych posunęła się dużo dalej. Zaczęło się od afery hazardowej, która premier przykrył naprędce zorganizowaną walką z hazardem. Po czysto politycznej decyzji zarekwirowania wielu automatów posypały się słuszne skądinąd pozwy z tytułu utraconych zysków. Dzięki debilnemu posunięciu rządzących obliczonemu na utrzymanie elektoratu polski podatnik będzie płacił odszkodowania, poszkodowanym przez najliberalniejszy z rządów. Nie inaczej będzie teraz kiedy Inspekcja Sanitarna pozamykała w asyście policji setki sklepów z dopalaczami na mocy niewiążącej prawnie decyzji administracyjnej. Ale pierwsze wyroki zapadną już po listopadowych wyborach samorządowych, więc bal może trwać, a orkiestra  dalej zagłusza bijący coraz szybciej licznik długu publicznego.
Wyjdźmy na chwilę z dziwnego świata ekonomii i prawa i sprawdźmy co istotnego wyborcom chcą przekazać dziś strażnicy demokracji- media. Gazeta Wyborcza: 1) większość Polaków nie chce pomnika Kaczyńskiego w stolicy, 2)Czego boi się Kaczyński?, 3)”Czujemy się jak na cmentarzu”- skarżą się mieszkańcy sopockiego domu Lecha Kaczyńskiego, 4)Kapitan prezydenckiego Tu-154 też odmówił lądowania w Tibilisii. Nakład GW- dwieście parędziesiąt tysięcy. Polityka: 1)Zasypani górnicy w Chile, 2) Lekcje moralne PiS, 3)Smoleńsk- pielgrzymka pół roku później. RMF FM: 1) Prokuratura chce wskazania BOR-owców, którzy mieli czekać w Smoleńsku, 2)Rosjanie ograniczyli plany polskich archeologów, 3) Samorządowa ofensywa ludzi związanych z Ziobro.
Teoretycy polityki wskazują, że ideologia – a co za tym idzie polityk – stała się produktem, który należy sprzedać. Nie jest to ani bystra, ani świeża obserwacja. Niszczenie polityki poszło dużo dalej. Dzięki mediom polityka stała się kolejnym serialem, a politycy bohaterami, których mamy lubić lub nienawidzić, mówić o ich urodzie, przytaczać ich wypowiedzi, ale za nic nie mamy dostrzegać zależności pomiędzy ich działaniem, a naszym życiem. Dowód? Liberalny rząd, który zwiększył administrację o kilkadziesiąt tysięcy nowych miejsc pracy, a Polskę zadłużył na dodatkowe kilkadziesiąt miliardów złotych nadal jest przy władzy. Opcje są dwie. Albo wyborcy Platformy zostali przy urnach wyborczych poddani zabiegowi lobotomii, albo polityka stała się wspomnianym serialem, oderwanym od prawdziwej rzeczywistości, ale ciekawiącym ludzi żyjących w swoich małych światach prostych zależności. Jak sprawić, żeby przeciętny Polak dostrzegł stosunek wynikania pomiędzy swoimi wyborami politycznymi, a sytuacją kraju? Oto pytanie za 700 miliardów złotych.

Tutaj niestety problem się nie kończy. Otóż w ramach instytucji też działają zwykli ludzie. Ale oni również nie czują się odpowiedzialni bo instytucja ma swój wielki plan działania- liczne procedury, mojżeszowe tablice, które przesłaniają członkowi instytucji całą resztę- cel działania instytucji, cel członka instytucji, potrzeby petenta. Istotne staje się wypełnienie procedur, realizacja wielkiego planu działania. Ten mechanizm  jest dla członka instytucji bardzo korzystny bo pozwala na powtórne przeniesienie odpowiedzialności tym razem z tegoż członka na procedury. O czym mowa? Oglądnijcie filmik z tej linki. Nie wiem czy wybuchniecie niekontrolowanym śmiechem tak jak ja, gdy usłyszałem rzeczniczkę policji mówiącą o braku… No właśnie? Jak myślicie, o braku czego?

Czy to mnie przeraża? Trochę tak, wrażliwy jestem i nie mogę słuchać egzemplifikacji tego odrażającego ustroju, który nas otacza i niszczy, formatując nasz sposób myślenia i postrzegania na swój obraz i podobieństwo.

Od kilkunastu dni czuję obrzydzenie. Obrzydzenie do hektolitrów bzdur i niegodziwości płynących z ust naszych włodarzy. Idzie kampania wyborcza, więc jest tego więcej jak wymiocin po ostrej imprezie, a usłużne media albo wmawiają mi, że nikt się nie zheftał (“A nawet jak wam plunąć w twarz. To wy mówicie że deszcz pada.”) albo co bezczelniejsi twierdzą, że zapach jest pokroju Bruno Bananiego.  Przepraszam więc wszystkich, którzy zawierzyli we mnie jako w stałego komentatora polskiej polityki. Do niedawna powodem był brak czasu, teraz powodem jest intelektualny odruch wymiotny po zetknięciu się z portalami informacyjnymi. Postaram się na to znieczulić i wrócić do normalnej aktywności blogowej. Tylko, że to naprawdę nie takie łatwe. Polska już nie takich skurwysynów przetrwała. Ale jakim kosztem?

Pozdrawiam
Oskar

PS: Dzisiaj śniła mi się Magdalena Środa i Erica Steinbach, które wspólnie reklamowały okulary z wszczepionymi czipami. Argumentacja była taka, że Polacy są trochę głupiutcy i nie wiedzieć czemu nie chcą tak jak Niemcy bez problemu znajdować okularów, gdy te im się gdzieś zapodzieją. Dziwny sen. Przy okazji zauważyłem, że skoro M. Środa jest filozofką (a nie filozofem), to również jest e-tyczką. Od razu kojarzy mi się to z e-mailem, e-commerce, e-marketingiem. Pytanie tylko jak wyglądałaby e-tyczka???

PS2: Acha, zainteresowanych filmem o TW Bolku, który wyciekł z TVN do sieci zapraszam na mój profil na Facebooku, tam są linki.

I tak na dobry początek Polskie Radio informuje:

Autor zdjęć opublikowanych w książce o Lechu Wałęsie autorstwa Pawła Zyzaka domaga się wycofania tej publikacji z księgarń (…).

Jest to kolejny pozew w sprawie zablokowania sprzedaży książki „Lech Wałęsa Idea i Historia. Biografia polityczna legendarnego przywódcy <<Solidarności>>”. W sprawę zaangażowany jest krakowski adwokat Ryszard Rydiger, reprezentujący dotychczas córkę Lecha Wałęsy Annę Domińską. W pierwszej instancji sąd nakazał jej przeproszenie, ale nie wstrzymał publikacji. W drugiej instancji sąd nie dopatrzył się naruszenia dóbr osobistych córki Wałęsy.

Teraz adwokat występuje również w imieniu Józefa Drogonia z Gdańska, który domaga się zaprzestania sprzedaży książki Pawła Zyzaka. Zdaniem Drogonia naruszono jego prawa autorskie poprzez opublikowanie zdjęć bez jego zgody. W książce Zyzaka opublikowano około 10 zdjęć podpisanych imieniem i nazwiskiem Drogonia. W rozmowie z polityką.pl mówi on, że zgodził się na wykorzystanie zdjęć w pracy magisterskiej Pawła Zyzaka, ale nie na ich komercyjne wykorzystanie.

Na zdrowy rozum jeśli okaże się, że naruszono prawa autorskie (a  z oskarżeniami przeciw murzynom w naszej polityce jest jak w tym kawale o rozdawaniu Mercedesów w Moskwie na Placu Czerwonym) to każdy normalny człowiek udałby się do sądu w celu uzyskania odszkodowania za bezprawne wykorzystanie jego zdjęć i cieszył się każdym dodrukiem książki, bo oznaczałoby to dla niego duże tantiemy.

Każdy zdrowy na umyśle dziennikarz zapytałby też dlaczego autor zdjęć obudził się grubo ponad rok po publikacji książki (o zapowiedziach na jej temat nie wspominając!). Wyższą szkołą jazdy jest również zapytanie pana Drogonia, w jaki sposób doszło do tego, że sprawą zajmie się taki, a nie inny adwokat. No ale od dziennikarzy Polityki za dużo nie oczekuję- wszak jeden z akapitów informujący o możliwości wycofania książki, zakończyli słowami “Czy tym razem się uda?”.

Nietrudno więc wyobrazić sobie, że w Polsce AD 2010 do fotografa X przychodzi dwóch panów Y, przedstawiają sprawę i za obietnicę podjęcia określonych działań przez X zostawiają mu grubą kopertę  lub obietnicę wykorzystania swoich wpływów tu i ówdzie. Ale to tylko moje toporne rekonstrukcje, na podstawie – przyznacie – dosyć dziwnego stanu faktycznego. Nie wiem, czy tak było, ale wiem, że polscy pisarze science fiction często trzeźwiej oceniają świat, niż ich koledzy dziennikarze-publicyści.

Drugi temat dostarczyła nieoceniona Gazeta Wyborcza (czołówka gazeta.pl przez kilka godzin).

Z listu pani Ewy: – Mam doświadczenie w swoim zawodzie, wykształcenie wyższe z renomowanej uczelni, jestem na bieżąco z przepisami kadrowo-płacowymi. Teraz musi jak inni pracownicy biurowi także pracować na sklepie. – Kiedy tylko z głośników zabrzmi komunikat lub zadzwoni telefon i usłyszymy: “Multiskilerzy [wielozadaniowcy] proszeni na kasy” – lecimy. Obsługuję klientów, pracując na kasie, wykładam towar na półki, pracuję na magazynie, biorę udział w inwentaryzacji sklepu, a zdarzyło się mi też parę razy zza lady podawać sery czy wędliny. A proszę sobie wyobrazić, kiedy takich komunikatów w ciągu dnia jest pięć?! Śmieszne? Może, ale niestety prawdziwe(…). Pani Ewa napisała do “Gazety”, bo chce, aby jej firma to zmieniła.

Związki? Jan Guz, szef OPZZ: – To poniżanie pracownika, upodlenie, pokazanie, że jest niczym, że jest na posyłki. Załóżmy, że będzie ktoś miał przygotowanie do wykonywania obowiązków zgodnych z ukończonymi studiami, kwalifikacjami, a szef każe mu kible sprzątać. To oblicze nowego kapitalizmu.

Ja wiem, że żeby dostrzec związek pomiędzy tą sytuacją, a stanem polskiego szkolnictwa wyższego trzeba czasem pójść na jakąś uczelnię. Ale przecież dziennikarze GW to wzór nowoczesności i w środowiskach akademickich brylują. Kolegów studentów jeśli poczują się urażeni poniższymi rozważaniami, przepraszam. Miejcie jednak na uwadze, żem sam student i nie wiem jak moja przyszłość się potoczy. Ale oczy mam i widzę co i jak.

A jak jest? Niecałe 2 mln studentów to liczba niewyobrażalna (dane z wpisu De scientia). Uczelnie kuszone państwowymi pieniędzmi przyjmują każdego i wszędzie, na coraz dziwniejsze kierunki. Pracodawca jeśli nie celuje w określony kierunek lub określoną osobę, rzadko kiedy patrzy na papierek uczelni wyższej (no chyba, że do ściany przyparły go przepisy nakazujące zatrudnienie osoby z takim, a nie innym wykształceniem)- na okres próbny i tak cię przyjmie.
Rośnie nam więc młode pokolenie, w którym będzie niemało chamów z pretensjami. Wszak mam wyższe wykształcenie i wpajano mi, że edukacja jest kluczem do sukcesu. Pora się obudzić i zrozumieć, że jeśli zafundujemy sobie pięcioletnie wakacje na uczelni ( z cieplutkim państwowym stypendium socjalnym albo kredytem studenckim) to sukces będzie miał twarz dystrybutora produktów Coca-Coli, służbowego auta z wsiowym nadrukiem i comiesięcznej wizyty u psychologa. Praca dobra jak każda inna, ale dla mnie? Magistra? No niestety magistrów ci u nas dostatek.

Rynek nie potrzebuje i nie będzie potrzebował tylu osób z wyższym wykształceniem, za którym często nie idą żadne umiejętności i praktyczna wiedza. Państwo krzywdzi ludzi podwójnie: raz zabierając podatnikom pieniądze, które są trwonione w szkołach i na uczelniach, a drugi raz wmawiając młodym ludziom, że lepiej dla nich i dla rynku pracy będzie, gdy posiedzą sobie 5 lat na uczelni. Niestety redaktorzy GW zauważą te fakty dopiero po ich zwolnieniu ze względu na coraz mniejszą liczbę czytelników dawnej gazety “Solidarności”. System wyprodukował dziesiątki tysięcy Pań Ew i system im nie pomoże. No chyba, że uczynimy kolejny, dziarski krok w stronę socjalizmu.

Me(r)dia to w ogóle fajny temat, ale nie dla facetów- faceci za często schodzą na serce, a żeby się przy tym wszystkim nie denerwować trzeba być albo cynikiem albo buddyjskim mnichem. No bo jak mam odebrać fakt, że za prezydentury Lecha Kaczyńskiego w Onet.pl była specjalna komórka do spraw prezydentów. Jej działalność polegała na wyszukiwaniu newsów na temat prezydentów miast jak i innych państw. Rozchodziło się tylko o to, żeby na głównej był tytuł “Prezydent zatrzymany” albo “Prezydent zaprzecza relacjom świadka”. nigdy nie był to “Prezydent Poznania zaprzecza”, “Prezydent Nigerii pijany”. Musiałeś dopiero wejść na news i dowiedzieć się co i jak. Od niedawna, oczywiście na fali postępującego kryzysu specjalna komórka do spraw prezydentów została rozwiązana.

Nie byłem fanem Lecha Kaczyńskiego i nie o niego tu się rozchodzi, ale o mechanizm upadlania murzynów. Dzisiaj murzynem jest PiS, a jutro? Jutro połowa tytułów na gazeta.pl zostanie zarezerwowana dla kogoś innego.

Zmieniać to oczywiście możemy jedynie promując alternatywne źródła informacji i wiedzy. Jak wielokrotnie już pisałem za 20 lat równie łatwo będzie posłuchać komentarza Anity Werner i mojego. Jedno proste kliknięcie będzie dzieliło Pacewicza i Kontestację. Tak więc bezlitośnie punktujmy to co w mainstreamie i promujmy to co nasze. Siebie i Was do tego gorąco zachęcam i proszę

PS: Przepraszam Szanownych Gości za to, że zamarłem, ale nauka do egzaminów + praca + goście = brak czasu na niewątpliwą przyjemność jaką jest intelektualne spieranie się czy to tutaj, czy na youtubie. Na komentarze dotyczące dróg odpowiem jutro (a jest co prostować!). Vloga też nakręcę na dniach. Chcę też raz na tydzień wrzucać radiowy felieton o lżejszej tematyce, ale do cholery- czy ktoś poleci mi jakiś mikrofon? Odszumianie zrobię w Audacity, ale sprzęt za 20zł i tak daje się we znaki.

No i zapraszam na pierwszy odcinek Felietonu Potylicznego!

Będzie więcej socjalizmu. Pan premier na spotkaniu z szefami OFE ponarzekał na ich brak altruizmu (dranie, za bardzo dbają o interes firmy). Oświadczył, że większe reformy systemu emerytalnego muszą poczekać (jasne, nie pali się). Ale dodał, że jest coś, co trzeba zrobić zaraz – od 1 stycznia 2011: obecną waloryzację procentową zastąpić kwotową. Nieważne, ile miałeś, każdemu dadzą po dychu. Oznacza to spłaszczenie świadczeń, kolejne odejście od zasady “ile składek, tyle emerytury”, oznacza triumf myślenia socjalistyczno-wyborczego. Nic więcej nie napiszę, bo słów szkoda.
(źródło)

O co chodzi? Naturalnie o opłakany stan finansów publicznych, których jak widać nie mogą uratować działania ministra Rostowskiego znanego z dużych umiejętności w zakresie kreatywnej księgowości.
Premier spotkał się w swojej kancelarii z szefami Otwartych Funduszy Emerytalnych. W spotkaniu uczestniczył też szef doradców premiera Michał Boni. Rozmawiano o działalności OFE. Powodem spotkania jest tocząca się od jakiegoś czasu dyskusja nad przygotowanymi przez resort pracy propozycjami wymierzonych w OFE, radykalnych zmian w systemie emerytalnym. Zmierzają one m.in. do tego, by ze składki emerytalnej mniej pieniędzy trafiało do OFE, a więcej do ZUS. (źródło)

Chodzi więc o przyłatanie budżetu ZUS pieniędzmi, które z woli obywateli wcale tam miały nie trafić. Jasne że o OFE można rozmawiać, ale pamiętajmy, że wszelkie patologie funduszy emerytalnych wynikają li tylko z faktu, że państwo ciągle chce nad tym czuwać. A właściwie nie ma wyboru bo jeśli nie będzie trzymało łapy na składkach emerytalnych to bez zmiany ustroju Polska finansowo pierdutnie. A zmiany ustroju politycy boją się jak ognia, bo wiadomo- wybory. Myślicie, że OFE to nowa kwestia? W takim razie przytoczę news z – uwaga – listopada AD 2009!

Resort finansów chce, by część składek przekazywanych do tej pory otwartym funduszom emerytalnym pozostała na specjalnych kontach w ZUS. Gra toczy się nawet o 13 mld zł rocznie. (…) Resort finansów nie kryje, że podstawowym celem tej operacji jest zmniejszenie długu i deficytu sektora finansów publicznych. (źródło)

Zdajmy sobie sprawę jak źle jest. Podwyżka VAT i akcyzy tuż przed wyborami samorządowymi i parlamentarnymi może być wymuszona tylko bardzo złą sytuacją finansów publicznych. Próba wywarcia wpływu na OFE to rozpaczliwe ratowanie ZUS, który też długo nie pociągnie- jest w końcu najsłabszym ogniwem w łańcuchu państw opiekuńczych parafrazując ideologicznych pobratymców obecnej władzy. W tym kontekście warto sobie przypomnieć zakusy władzy na zagarnięcie zysku NBP (+ opinie ekonomistów). Takie zagarnianie gdzie się da jasno pokazuje, że czasy kreatywnej księgowości się kończą.

Kolejny przykład? Proszę bardzo. Polski rząd starał się przekonać Komisję Europejską, aby ta zmieniła sposób liczenia długu publicznego. Niestety na razie nie udało się i rząd po wyborach może się zwinąć zanim dobrze usadowi się na stołkach.

(źródło)

A stan faktyczny? Na pewno nie obchodzi rządzących. Tym bardziej, że zgodnie z innymi wyliczeniami, które starają się objąć więcej danych wejściowych nasz dług publiczny to może być 208% albo i 1550% PKB ^_^
Bardzo ciekawa sprawa. Wiem, że dużo linkuję (dla niedowiarków), ale ten artykuł polecam przeczytać. Mimo iż  odrobinę nieprzychylny ideologicznie, pokazuje jak dowolnie rządy mogą się bawić liczbami i uzależniać dużo od zwykłych decyzji politycznych (vide casus z Komisją Europejską).

Ktoś spyta, że skoro nie wiadomo, czy to 55% czy 1550% to może niech będzie 20000% i dalej nic się nie stanie. Otóż prędzej czy później się stanie. Waluty nie są zawieszone w próżni i o ile nasza gospodarka będzie dalej funkcjonować (fabryki, ani restauracje nie znikną) to już takie cuda jak galopująca inflacja albo premier, który powie Sorry Winnetou, ale emerytur nie będzie- są jak najbardziej możliwe.

A w TV? W TV transmisja live z obrad w warszawskim ratuszu, który głowi się nad krzyżem. W Sejmie z kolei Marek Balicki (minister zdrowia za SLD, wyjątkowo niefajny pan zresztą) przykuwa uwagę mediów prelekcją o turystyce aborcyjnej. Co tu dużo mówić…

PS: No dobra, żeby nie było tak całkiem nieprzyjemnie to na deser Tomasz Olbratowski o emeryturach

PSS: Zapraszam Szanownych Czytelników na Facebooka (link po lewej). Licznik stanął wczoraj na 499 i coś nie chce ruszyć A przypominam, że to od Was zależy promocja libertarianizmu / konserwatywnego liberalizmu / idei wolnościowych (zwał jak zwał). Każda łapka w górę i udostępnienie to info do Waszych znajomych, że w sieci są nowe ciekawe miejsca

Z kolei Komentator nr 2 wyjaśnił, że państwo nie kradnie tylko bierze. To też piękny przykład semantycznej impotencji, którą raczą nas głowy z telewizji mówiące na przemian “pan mija się z prawdą” i “nie mam takiej wiedzy”.

A istota sprawy jest przecież bardzo prosta. Jednym z fundamentów normalnego społeczeństwa jest poszanowanie prawa własności. Państwo naruszając nasze prawo własności poprzez egzekwowanie podatków jeśli już musi to robić, powinno mieć na względzie jedynie swoje podstawowe potrzeby. Jeśli więc państwo ma naruszać prawo własności wolnego obywatela to jedynie w celu √ ochrony tejże własności, √ praw które to gwarantują i √ ochrony państwa, które tworzy niezbędne do utrzymania w/w stanu rzeczy instytucje. Oczywiście ideałem byłoby zlikwidowanie podatków i oparcie się na dobrowolnych datkach, ale to byłoby możliwe dopiero po jakimś czasie sprawnego funkcjonowania liberalnego państwa. Zakładam jednak, że omawiamy tu realną politykę, a nie rozdział kolejnego dzieła z gatunku “Państwa” Platona i innych fourierowskich bajerów.

Nie będę się tutaj rozwodził nad szczegółowymi kwestiami bo nie lubię przepisywać innych. A niestety nasze czasy bazują na przepisywaniu bo po raz pierwszy cierpimy na nadmiar źródeł wiedzy. W każdym razie zainteresowanym teorią i nierozumiejącym na przykład czym jest zasada Pareta, o której w komentarzu poniżej pisze sebek, szczerze polecam książkę “Czy można usprawiedliwić podatki”. Za pedefkę jedynie 15zł- warto się wykosztować bo temat potraktowany jest przekrojowo i w przyjemnym języku (jeśli zestawić to z książkami prawniczymi omawiającymi konkretne systemy podatkowe).

Druga rzecz to zjawisko przerzucalności podatków. Dajmy prosty przykład. Urzędnicy zatroskali się o los robotników i w tym celu wprowadzili płace minimalne. Nakazują więc Dyrektorowi fabryki produkującej kalafiory płacić każdemu kalafiorowemu robotnikowi na starcie 1000zł. Dyrektor miał w zwyczaju przez pierwsze 2 miesiące płacić 700zł bo część kalafiorowych nowicjuszy odchodziła. Oczywiście żadna Fabryka Kalafiorów, nie chce mieć mniejszego zysku ze względu na jakieś durne urzędnicze decyzje, a więc zwiększa cenę każdego kalafiora o 50gr na kilogramie. Tym samym Pani Janina- konsument kalafiorów, musi wysupłać więcej pieniędzy i nie chcąc rezygnować z dotychczasowego poziomu kalafiorowej konsumpcji będzie po prostu dłużej składała na nowy telewizor (a więc straci sprzedawca telewizorów, który też jest miłośnikiem kalafiorów i nie będzie mógł ich kupić jeśli nic nie sprzeda).
Oczywiście urzędnik w Ministerstwie Regulacji Cen Kalafiorów widzi co się stało, więc musi wydać kolejny przepis ustalający stałą cenę kalafiorów. Będzie to jednak cena, za którą Dyrektorowi nie opłaca się produkować, więc najpewniej zmniejszy zatrudnienie (zwolni część kalafiorowej załogi). Ale urzędnicy wiedzą, że zmniejszanie zatrudnienia (likwidacja miejsc pracy) jest źle odbierana w społeczeństwie, więc postanawiają dotować Fabrykę Kalafiorów, żeby Dyrektor utrzymywał dotychczasowe zatrudnienie. Aby jednak dotować fabrykę potrzebują pieniędzy z podatków, a więc zwiększają np. podatek vat z 22% na 23%. Tracą na tym Pani Janina i Pan Sprzedawca Telewizorów, którzy ograbieni przez państwo mogą kupić jeszcze mniej kalafiorów, na czym straci Fabryka Kalafiorów.

Koło się zamyka. Jedynym wygranym jest państwowa administracja, która wydaje kolejne decyzje zbawiające świat i ratujące społeczeństwo przed niechybną zgubą. Liczba miejsc pracy w administracji powiększa się, podobnie dzieje się z liczbą przepisów. Żeby wszystko tak szaleńczo nie rosło to dla równowagi hamuje gospodarka i biednieje Pani Janina, Pan Sprzedawca i kalafiorowi robotnicy (wszak też są konsumentami). A Dyrektor prawdopodobnie wyniesie się z produkcją do jakiegoś państwa w Afryce lub Azji, gdzie nie ma tylu durnych przepisów.

Trzecia rzecz to państwowa policja. Ze względów czysto utylitarnych uważam, że lepiej pozostawić ją w gestii państwa bo po pierwsze nie wyobrażam sobie przeformatowania prokuratury i sądownictwa tak, aby mogło to dobrze funkcjonować. Po drugie przestępczość jako taka wymaga współpracy i stworzenia regulacji na poziomie centralnym co prowadziłoby w naturalny sposób do powstania jednolitej pod kątem organizacyjnym instytucji, de facto państwa w państwie.

Bardziej kontrowersyjna jest sprawa dróg publicznych. Również ze względów utylitarnych wydaje mi się, że lepiej zostawić to państwu. O ile bowiem samo budowanie nie nastręcza zbyt wielu problemów o tyle z ich utrzymywaniem jest już gorzej. Jak na przykład potraktować osoby pozamiejscowe? Wymagałoby to utworzenie licznych punktów opłat (zależnie od tego kto i na jaką skalę zainwestował w tworzenie dróg na danym terenie) co w istotny sposób zwiększyłoby koszty utrzymania drogi. Rothbard (link niżej) proponuje tutaj inne rozwiązania, które z kolei pachną mi za bardzo możliwością inwigilacji. Dalej- co zrobić, gdy jakaś droga byłaby jedyną prowadzącą do celu (np. pasmo górskie) i właściciel wykorzystując sytuację żądałby absurdalnych cen? Kolejny przykład: ktoś za duże pieniądze wykupuje sieć dróg i ustala horrendalne ceny. Doskonale zdaję sobie sprawę z natury argumentów, których używam, ale o ile na przykład dostawca energii elektrycznej postanowi orżnąć konsumenta to konsument-właściciel gruntu orżnie go na cenie dzierżawy, a jakiś czas przetrzyma na przenośnym generatorze prądu, o tyle w przypadku dróg wolna konkurencja w gruncie rzeczy nie istnieje, a właściciel drogi jest w swojej dzielnicy monopolistą w pełnym tego słowa znaczeniu. Sprawę oczywiście rozwiąże wynalezienie teleportu lub poręcznych helikopterów, ale na to trzeba jeszcze poczekać

Niemniej jednak nie deklaruję się tutaj jednoznacznie i muszę sprawę przemyśleć- za pomoc będę wdzięczny. A zainteresowanych tematem dróg i policji odsyłam do modelowego libertarianina (Rothbard str. 121 i następne)- sprawa ciekawa i warta dyskusji.

Wiem, że drogi i policja to to co libertariańskie tygryski lubią najbardziej. Celowo nie rozwijam tematu bo dla przeciętnego czytelnika byłoby to nużące, ale z chęcią poczytam argumenty drugiej strony. W końcu nie ma to jak kłótnia w rodzinie

(wpis również na portalu Wolne Pióra)