03.09.2010 O umiejętności czytania

Przyznam, że polska rzeczywistość rozleniwia- taki na przykład felietonista pokroju Rybińskiego, Kisiela, czy Ziemkiewicza chcąc znaleźć materiał do artykułu nie musi się ani trochę starać. Kisiel szedł na miasto i zasięgał ucha, a ja otwieram przeglądarkę i wystarczy wklepać polskieradio.pl oraz gazeta.pl- poza stronę główną nie sięgam.

Bawmy się

Na początek meritum w wykonaniu Krzysztofa Leskiego- dobrego, niezależnego intelektualnie dziennikarza, który – co znamienne – pracy od dawna znaleźć nie może po usunięciu go z TVP i krótkim pobycie w Polskim Radiu:

Będzie więcej socjalizmu. Pan premier na spotkaniu z szefami OFE ponarzekał na ich brak altruizmu (dranie, za bardzo dbają o interes firmy). Oświadczył, że większe reformy systemu emerytalnego muszą poczekać (jasne, nie pali się). Ale dodał, że jest coś, co trzeba zrobić zaraz – od 1 stycznia 2011: obecną waloryzację procentową zastąpić kwotową. Nieważne, ile miałeś, każdemu dadzą po dychu. Oznacza to spłaszczenie świadczeń, kolejne odejście od zasady “ile składek, tyle emerytury”, oznacza triumf myślenia socjalistyczno-wyborczego. Nic więcej nie napiszę, bo słów szkoda.
(źródło)

O podatkach

W nowym vlogu trochę o podatkach- nic ciekawego dla zaznajomionych z tematem, ale mówić o tym trzeba bo wśród ludzi nieinteresujących się polityką i ekonomią znajomość materii zalegalizowanej kradzieży jest różna. Do poruszenia tematu zmusiło mnie dwóch komentatorów. Komentator nr 1 stwierdził, że podatki nie są kradzieżą, ponieważ są legalne. Rzecz ciekawa i warta przedyskutowania jak aspekt formalny może w czyimś umyśle uchodzić za materialny. Wypada bowiem zapytać, czy jeśli do art. 278 KK (przestępstwo kradzieży) dopiszemy lex specialis: “Rzeczpospolita Polska nie ma nic przeciwko obrobieniu Komentatora nr 1 przez łysych karków z dzielni”, to czy wyżej wspomniany z równą aprobatą będzie bronił takiego sposobu rozumowania.

PO Watch- VII 2010

W vlogu o wyborach prezydenckich zadeklarowałem kontrolowanie dokonań PO. Sytuację mamy wyjątkową. Ordynacja nie pozwala na zgarnięcie całej puli, a więc partie mają wygodne wymówki dotyczące braku zmian. Dotychczas PO wymawiała się prezydenckim wetem. Teraz już po wyborach, jeden socjolog rozbrajająco stwierdził, że

“Zwycięstwo w wyborach prezydenckich to dopiero pierwszy krok w realizacju tego planu [reform]. Projektom Tuska nie grozi już prezydenckie weto. Jednak perspektywa dwóch kolejnych kampanii wyborczych będzie nakładała poważne ograniczenia polityczne na reformatorskie możliwości działania rządu. Dlatego nie jest do końca prawdziwa opinia – głoszona zaraz po wyborach przez wielu politycznych komentatorów – że rząd nie ma już usprawiedliwienia dla braku reform“.

O parytecie

Jak już wspomniałem w vlogu parytet jest pomysłem nie tyle głupim co po prostu niebezpiecznym. O ile bowiem na poziomie Sejmu, gdzie pierwsze skrzypce grają władze partii, a wszelkie decyzje można wymusić dyscypliną partyjną (a więc ewentualne negatywne skutki parytetu można zniwelować), o tyle na poziomie rady miasta parytet to automatyczne obniżenie poziomu organu celem realizacji politpoprawnych pomysłów.

Media jako element systemu władzy

Zmarły kilka lat temu, znany włoski reportażysta Tiziano Terzani w książce Koniec jest moim początkiem mówi między innymi o mediach:

O niczym

Dzisiaj o niczym, które to nic wszyscy uważają za coś. A dokładnie rzecz biorąc za politykę. Wspomniałem w którymś komentarzu, że bardzo bawią mnie ludzie z tytułami doktorskimi rozwodzący się w telewizji nad kolejnymi wypowiedziami poszczególnych polityków. Ci ludzie zupełnie zapominają, a może raczej nie chcą pamiętać o dwóch płaszczyznach, na których toczy się gra. Oni zostali wyznaczeni do komentowania tej, która w mniemaniu wielu uchodzi za politykę sensu stricto.